و مسیحا می آید...

شب‌های قدر بهانه ایست برای تفکر...
تفکر برای یک حضور...حضوری که به ظهور بیانجامد. ظهور من، ظهور تو و ظهور ما. سال هاست که یکی چشم به راه ظهور ماست و ما چشم به را ظهور او. صاحبمان را می گویم .
سری به نشانه تایید  تکان دادم و تلخی تمام وجودم را فرا گرفت...
شاعر شعرش را با این بیت تمام کرد:
                          پس مردمک‌های نگاه ما حقیرند        تو حاضری بی آنکه غیبت کرده باشی
ما چشم انتظار ظهوریم؟
نه...نه بابا...ما!
ما به بی صاحبی عادت کردیم
می  خواهم با تمام وجود فریاد بزنم...فریاد بزنم که آی عالمیان...آی مردم دنیا...
ما بی صاحبیم...مایی که به بزرگی یکی دو میلیارد مسلمان است...
بی صاحبیم...
که می فهمد بی صاحبی یعنی چه؟
که می فهمد بی گشتیبانی یعنی چه؟
شکایت این قلدران را به که بکنیم...
شکایت این ظلمین را پیشکه بریم...
اصلا می دانی بی صاحبی یعنی چه؟
بی صاحبی یعنی هر کس با تو هر چه خواست بکند...
                   اصلا بی صاحبی یعنی عراق...یعنی لبنان...یعنی افغانستان
اصلا بی صاحبی یعنی کشته شدن هر روزه صدها و هزاران نفر بی آنکه کسی بپرسد چرا...
بی صاحبی یعنی فلسطین...
60 سال است که کشته می شوند...
60 سال است ها...
خیلی سال است ها...
برای ظهورش دعا می کنی؟
برای فرجش دعا می کنی؟
برای ظهورمان دعا می کنی؟
برای فرجمان دعا می کنی؟

گاهی دعا دست به آسمان دراز کردن است...
گاهی دعا رنگ عمل می گیرد
رنگ حضور
حضوری برای ظهور...
ظهوری به  رنگ  قدس...
القدس لنا
الحق لنا
نحن غالبون